بالابلند

 

هم سایه، می تواند سایه ی خودت باشد در شبی بلند روی دیوارکنار نردبام برف. می تواند همسایه ی دیوار به دیوار باشد. می تواند خانه ی تازه ساخت ِ روبروی پنجره ی اتاق خواب مان باشد که مدت هاست مانع دیده شدن چناران دو کوچه بالاتر شده است وقتی که آن طور دل انگیز دربادتکان می خوردند.
آدم انگارخودش هم بی آنکه بفهمد عادت می کند به ندیدن ها به نچشیدن ها به نرفتن ها به نخندیدن ها به محدودشدن ها.حتی صرفنظر می کند از راه رفتن های صبحگاه از دلخوشی های کوچکش.





/ 1 نظر / 20 بازدید
زهرا.م

دلم می‌خواهد از زبان سهراب سپهری برایت بخوانم: روان کنیدم دنبال بادبادک آن‌روز...