من بی من به کجا - آسمان وانیلی

آسمان وانیلی

و امروز، روز دیگری ست با تمام صداها و شگفتی های پیدا و ناپیدایش

من بی من به کجا

 

ساعت سه و دو دقیقه ی بعدازظهر یک سه شنبه ی زمستانی  است که سوز دارد هوایش همین لحظه ای که پنجره باز شد این را فهمیدم. دلم می خواهد بخوابم. هم خسته ام هم نه! کارهایی بوده که باید امروز انجام شان می دادم و ضروری هم بوده اما از آنجایی که حس راکدی داشتم! در واقع هر یک ربع به یک ربع وانمود کردم تا ساعتی دیگر انجام ش می دهم اماحتی نتوانستم تا طبقه ی بالا هم بروم. و می بینی که هنوز هم اینجام و خوابم می آید به شدت! واین انگشت ها در پی یک سری خیالات واهی قصد تمام کردن این حرف ها را هم ندارند. و من هم مثل روالی که حال و احوالم از صبح داشته منتظرم ببینم چه پیش می آید. می شود گفت ما همه یک طوری رها شده ایم به حال خود!  از طبقه بالا صدای صندلی چرخدارش که از این سر تا آن سر پشت میزتحریر روی کف پوش ها کشیده می شود به گوشم می رسد. و من در گذر از اینهمه مدام صورت خودم را از خودم پنهان می کنم. می بینی خانم بوک کاری از دست کسی برنمی آید.

                  " و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست"
                                                                                   سهراب سپهری

                                                                                  

+ خانم بوک ; ۳:۱٢ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٧ دی ۱۳۸٩
    پيامها ()